تفسير : 1 - * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * ميان همه مردم جهان رسم است كه هر كار مهم و پر ارزشى را به نام بزرگى از بزرگان آغاز مىكنند ، و نخستين كلنگ هر مؤسسه ارزنده اى را به نام كسى كه مورد علاقه آنها است بر زمين مىزنند ، يعنى آن كار را با آن شخصيت مورد نظر از آغاز ارتباط مىدهند . ولى آيا بهتر نيست كه براى پاينده بودن يك برنامه و جاويد ماندن يك تشكيلات ، آن را به موجود پايدار و جاويدانى ارتباط دهيم كه فنا در ذات او راه ندارد ، چرا كه همه موجودات اين جهان به سوى كهنگى و زوال مىروند ، تنها چيزى باقى مىماند كه با آن ذات لا يزال بستگى دارد . اگر نامى از پيامبران و انبياء باقى است به علت پيوندشان با خدا و عدالت و حقيقت است كه كهنگى در آن راه ندارد ، و اگر فى المثل اسمى از « حاتم » بر سر زبانها است به خاطر همبستگيش با سخاوت است كه زوالناپذير است . از ميان تمام موجودات آنكه ازلى و ابدى است تنها ذات پاك خدا است و به همين دليل بايد همه چيز و هر كار را با نام او آغاز كرد و در سايه او قرار داد و از او استمداد نمود لذا در نخستين آيه قرآن مىگوئيم « بنام خداوند بخشنده بخشايشگر » ( * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * ) . اين كار نبايد تنها از نظر اسم و صورت باشد ، بلكه بايد از نظر واقعيت و معنى با او پيوند داشته باشد ، چرا كه اين ارتباط آن را در مسير صحيح قرار مىدهد و از هر گونه انحراف باز مىدارد و به همين دليل چنين كارى حتما به پايان مىرسد و پر بركت است . به همين دليل در حديث معروفى از پيامبر ص مىخوانيم : كل امر ذى